گرانبهاى خويش ، اسلام و تشيع را از گزند حوادث تحريف و تغيير نگاه داشت و براى معاصران و آيندگان ، صراط مستقيم هدايت را ترسيم و راه راست را نشان داد . او با ترويج و تفسير احاديث اهلبيت پيامبر عليهم السّلام فرقه ناجيه را معرفى و حجت را بر تمام مردمان جهان ، تمام نمود و خط بطلان بر ساير فرقه‌ها و نحله‌ها كشيد . او با « بحار الانوار » ش ، دريايى از نور پديد آورد كه انوار درخشانش ، آسمان تاريخ را تابان ساخته و تاريكىهاى جهل و نادانى را از بين برده است . بدون‌شك ، علامه مجلسى در ميان مرزبانان حقيقت - كه آثار وجودش از زمان خود گذشت و مرزهاى زمان را در نور ديد و تا برپايى قيامت ، جاودانه خواهد ماند - بر قلّه‌اى بلند ايستاده و خرد از درك مقام و موقعيتش ناتوان است . او بود كه در زمان خويش ، حركتى علمى و عميق براى تدوين و تعميق علوم اهلبيت و تعميم آن در ميان توده‌هاى پارسى زبان آغاز كرد و مردمان را با اوج معارف مكتب تشيع آشنا ساخت و علاوه بر آن ، سبكى ساده و روشن در ادبيات پارسى ، پىافكند كه تا پيش از او كم‌سابقه بود و سخنان معصومين ، اين‌چنين در دست توده فارسى زبان قرار گرفت . اين مقاله - كه به پاس گراميداشت سيصدمين سال ارتحال آن بزرگمرد دانش و ايمان ، نگاشته شده است - اندكى از خدمات ماندگار علمى و عملى او را مىنماياند و مؤلف ، اميد آن دارد كه با اين نوشتار بخشى از حقوق فراوان وى را ادا كرده باشد . ولادت علامه مجلسى به سال 1037 ق در اصفهان - كه آن زمان يكى از مراكز مهم علمى به شمار مىرفت - ديده به جهان گشود . در بعضى از حواشى بحار الانوار آمده كه خود آن مرحوم مىفرمود : « از عجايب اينكه تاريخ ولادت من با عدد جامع كتاب بحار الانوار مطابق است » .